Samarqandi

S.Nazarova (SSamarghandi)Шахзода Самаркандй (Назарова, 1975) родился в Самарканде, Узбекистан (СССР) Она является одним из основателей первой таджикской телепередачи "Chashme Del" (1998 г.) в Самарканде после распада Советского Союза. В 2000 году когда она начинает сотрудничать с BBC, она будет вынуждена покинуть свою страну и ее произведения и имя стало запрещено в Узбекистане. Она переехала в Лондон в 2006 году, и она живет в Нидерландии с 2006 года,гду она начала работать на радио Zamaneh в Амстердаме. Назарова опубликовала романы: "Стокгольмский синдром" на "Khavaran" в Париже, 2011 г. (второе издание было опубликовано в 2012 году H & S СМИ) и «Родина» (Zamine Madaran - Matherland) Лондон, в 2013 году «Н & S-медиа" на таджикском и на персидском.

Назарова в также опубликовала три собрании ее стихов: "Сабри Sang" (Камень Терпения) 1998, "Esyaane Rooh" (Бунтарний Дух) в 1999 году и "Дар Saayae Сафар" (В тени путешествия) в 2004 году, в Самарканде. Шахзода закончила факултет персидской литературы в Самаркандском Государственном Университете до уровня кандидата наук (1998) и изучила фильм, мантаж в Университете Roehampton в Лондоне (2006). В последние два года она работает над своим третьим романом под названием "Регистан" о Самарканде и голоса меньшинств и конфликтов личности.

Shahzoda Samarghandi (Nazarova, 1975) was born in Samarkand, Uzbekistan (Soviet Union) is a young Tajik writer and journalist. She is one the founders of the first Tajik TV program “Chashme Del” (1998) in Samarkand after the collapse of Soviet Union. After getting employed by BBC Persian, she was forced to resign and had to leave her country and her works and name is banned in Uzbekistan. She moved to London in 2006 and she has lived in the Netherlands since 2006. when when she was hired by Radio Zamaneh, a Persian exiled media organisation based in Amsterdam. Nazarova published two Persian novels: “Syndrome Stockholm” by “Khavaran” in Paris, 2011 (Second edition was published in 2012 by H&S Media) and “Motherland” (Zamine Madaran) London, in 2013 by “H&S Media”. Motherland has been translated into Cyrillic and Arabic scripts. Nazarova in addition published three collections of her poems: “Sabre Sang” (patient as stone) 1998, “Esyaane Rooh” (The spirit of rebellion) in 1999 and “Dar Saayae Safar” (In the Shadow of Travel) in 2004, in Samarkand. Shahzoda has studied Persian Literature at Samarkand State University up to PhD level (1998) and has studied film, editing and directing up to masters degree at Roehampton University in London (2006).

In the last two years she has been working on her third novel “Registan” which is once again about Samarkand and minority voices and conflicts. ---- Reception of “Stockholm Syndrome” and “Motherland” Her novel “Stockholm Syndrome” was received positively by Tajik, Iranian and Afghan intellectuals, but this was not the case with ordinary readers within the Persian speaking audience. Nazarova’s bluntness about sexuality and her harsh statements about the equality of men and women in daily life was received as shocking for many conservative media, especially in Tajikistan and Uzbekistan. Although “Stockholm Syndrome” was published in the Tajikistan National Union Literary magazine “Sadaye Sharq” without censorship, none of her work is allowed to be published in her homeland Uzbekistan. Abdee Kalantari, Iranian writer and sociologist writes: “I had the opportunity to read an early draft (“Stockholm Syndrome”) and can testify that it’s great. Daring, unconventional, full of insights on questions of cultural homelessness, femininity, sex, the nature of motherhood, East-West identities, time, aging, and more. I strongly recommend it.” Abbas Maroufi, Shahrnush Parsipur and Nasim Khaksar and Azita Ghahraman, all well known Iranian writers in exile also have written extensive reviews on her novels. Azita Ghahraman, Iranian Swedish poet and writer has also written an extensive review on “Zamine Madaran” analysing it from Carl Gustav Jung’s theory of analytical psychology. Shamseddin Soleh, A Tajik writer reviewing her last two novels proves Shahzoda to be a strong novelist as her early works, proved her to be a strong poet.

fiction novel "Замини Модарон (Matherland)"

 synopsis

Aftab is a young student who is not happy about her University and doesn’t fit in socially, but everything is soon to change, when a film is going to be made about her mother’s life.

The story starts with the arrival of a Russian film producer to their house to shoot a film about Aftab’s mother, who was the first female driver on the local cotton farm. Aftab is asked to play her mother’s part in the film, doing so she finds her love towards her land. During the shooting she falls in love with the film director and starts to hate her mother, who is stronger than she and she fails to live up to the directors expectations. When she is asked to drive her mother’s tractor she falls into a deep river and loses her memory. After which she is taken to Moscow and is looked after by Natasha, film director's fiance without knowing about their relationship let alone the fact that she is carrying his baby.

Aftab While being taken care of by Natasha in the hospital Aftab is unaware of even their relationship left alone the fact that she is pregnant. By the time her memory improves Michael, the film director and Natasha, move to Eastern Europe, where their child is born.

The film gets screened, but with many parts censored. Aftab goes to look for Michael and Natasha, who has now become a good friend of hers. She finds them living in a small apartment in Minsk and Michael, who had never agreed to see her again, appears to be dying from cancer. Aftab goes back to her homeland after losing her virginity to a stranger in a hotel and starts teaching at a school. She escapes her mother’s influence and regains her power and starts fighting corruption in her patriarchal and religious society.

After losing her virginity to a stranger she tears the thread, which was linking her life to that of her mother and grandmother. In fact, Aftab was following the same roads as her ancestors even in Soviet Period, which they had promised to would be more open and would be equal land to man and land for women. In this novel readers can see how Central Asian women have been under suppression of their traditions, religious values and customs. Soviet Union's failure to bring, equality and prosperity to all inhabitants of the Union is shown through the eyes of Aftab, her mother and her grandmother.

Aftab's sexual experience in Eastern Europe at the end of the novel is symbol for breaking through the iron curtain of taboos.

отрывок

Модар дар нимрўзи тобистон канори мазраъа рў ба осмон хобида аст. Дар ҳоли ба дунё овардани ман аст. Канораш марди фарбеҳе пасу пеш роҳ меравад ва коре ҳам аз дасташ барнамеояд. Ин райиси колхози мост. Дастони модар ба пояи борики як бута печидааст. Дандон ба дандон гузошта ва на фарёде мекашад ва на оҳе дармеорад. Хуб нест дар ҳузури мард заъфи худро нишон диҳад. Аз райис хоста, дар ҳамин давру барҳо бошад, вале наздик наояд. Хуб нест, мардум ҳарф мезананд. Муҳимтар аз ҳама шавҳараш нороҳат мешавад агар бидонад марди бегонае ин лаҳзаи ҳассоси ҳамсарашро дида аст.

Хоҳарам бо гиря мерасад ва ҳарчӣ дар даст дорад назди модар мегузорад. Модар ором дастони худро дароз карда ва дар доман чизеро бо эҳтиёт гирифтааст. Дастмолрорўи замин паҳн мекунад ва маро рўи он мегузорад. Пиразане ҳам лангон лангон аз он сўи мазраъа мерасад ва бо ёрии райис аз ҷўйбор мегузарад. Бо ду дасти ларзон ва ба сўи осмон дароз баланл-баланд дуъо мекунад: “Худои бузургвор, бораҳму ғамхор, ба ин зани бечора қувват деҳ ва ба ин кўдак умри дароз! Омин!” райис бо абрувони каҷ ва чашмони нороҳат ба пирзан нигоҳ мекунад, ки яъне, ба додаш бирас, зудтар!

Хоҳарам танҳо чизе, ки аз саҳнаи ба дунё омадани ман дар ёд дошт ҳамин буд. Аммо пиразане, ки то ба ҳол дояи ман аст ва аз ман ҳамеша интизори ҳадя дорад, мегўяд, вақте расидам, дидам рўи дастмоли сабзе хобидаӣ ва банди нофат ҳануз туро ба модар васл мекард, ангор аз хок руйида бошӣ. Мисли каду! Ба ман лақаби Худрўй дода буд. Мегўяд, аввалин бистарат замин ва сақфи руйи сарат осмон буд. Ту ҳеч вақт хонагӣ нахоҳӣ шуд.

Ин пиразан буд, ки ба ман Офтоб ном дод. Хушҳол будам. Офтоб беҳтар аз каду аст, на? Падарам албатта норозӣ буд, вале занон, ки ҳамбастагии бештаре бо ҳам доштанд, ба ҳарфи ў гўш надоданд ва маро Офтоб садо карданд, то номи ман ниҳоятан Офтоб шуд. Ин гуна аст, ки ман ду падар дорам ва ду модар.

Райис, ки муътақид аст, агар ў ба мадади модар намерасид, ман зинда намемондам ва доя ҳам ҳамин идаъоро дошт. Аммо модар мегуфт, ки ман бидуни мадади касе, бидуни ранҷу заҳмати зиёде худро берун кашидам ва аз байни пойҳои модар ба ғуруби офтоб нигоҳ кардам. Модар ҳамеша шоирона ба рўйдодҳои атроф нигоҳ мекард. Дақиқан баръакси ман. Ман воқеъбинам, мисли падарам. Шояд далелаш он аст ҳеч хушие аз зиндагӣ надидам. Дар мазраъа зода шудам, мисли як каду ва ба троктури кўҳнаи колхоз саворам карданд ва ба хона оварданд. Хонае, ки модар ҳозир набуд як лаҳза ҳам дар он бимонад. Аз сари субҳ то домани шаб дар саҳро мегашт ва нафасе рост мекард, ҳатто вақте медонист, ки ман дар нимароҳам. Ин ҳам шуд шурўъи зиндагӣ? Агар одамро шурўъи сарнавишташ ин бошад, пойинашро худо ба хайр кунад. Албатта бо ҳамин баҳона, вақте бузург шудам, он танҳо троктури колхозро ба ман доданд. Аз байни он ҳама ҷавонмарди тануманд ба ман, ба духтари лоғару зишт супурданд. Идаъояшон ҳам ин буд, ки аз замони ба дунё омадани ман, замин серҳосилтар ва барномаҳои солонаи панба сари вақт иҷро шуда буд. Пойи қадами ман ангор барои ҳама хушӣ оварда буд, ба ҷуз худи ман…

Очень плохоПлохоУдовлетворительноХорошоОтлично (93 голосов, средний бал: 4,41 из 5)
Загрузка...